“Saludi gopai Franciscu, innua boli chi andi, bandu a s’ortixeddu a mi marrai una pariga de fundus de fasolleddu e fostei a scatteddu ai nui toccada?”
“Deu gopai andu a mi fai unu girisceddu po circai cardulinu”.
Impari iant sighiu a camminai.
Franciscu curiosu de sciri: “Nerit gopai Efisinu, pagora a chini iat saludau, calencunu est chi at biu?”
“ Ca si ca deu no apu biu a nemus apu finzas e timiu chi fostei no essat biu calencuna pantuma!”
“Nossi gopai, no mi fezzada arriri, oih! Pantuma oih! Apu saludau sa ziminera de sa funderia”.
“No mi ddu contit, sa ziminera? Oiamummia, arrespustu e chi ddadi?”
“Nossi gopai, certu ca no mat arrespustu, est de candu no fumia prus chi no arrespundit, ma po mei candu passu in custu logu est coment a passai ananti de campusantu e a mi fai sa gruxi po saludai i mortus, mancu cussus m’arrespundint ma deu su saludu ddu dongu sempri po s’arregordu chi tengu de chini ddu est interrau. Sa propria cosa est po sa fonderia, ddoi apu traballau trintacinqu annus e, cun sa paga chi pigau mi seu fattu sa domu, mi seu coiau e apu pesau familia e fattu studiai is piccioccheddus. Su traballu no fiat bellu meda ma dd’apu sempri fattu cun cuscienzia. Candu sa ziminera fumiat ancora e, mi capitada de passai innoi, mi pariat de doi essiri ancora, in mesu a cussus macchinarius cun fumu, pruini e baccanu chi fiat a insurdadura, ambienti leggiu, una basca de morri. No est po de badas chi a cambiu turnu, biast facis alligra de chini scappada e seriosas de chini bintrada, no nciat de scioberai e vetti sa familia de mantenni, si donà u coraggiu de arresisti. Castiendi i giovunus chi nc’iat disoccupaus, cumprendu ca sa fonderia de Santu Engiu ia t’essiri serbia ancora”.
Arribaus ananti de una cresura de figu morisca Efisinu si firmat: “Gopai Franciscu deu seu arribau”,
“Seu gopai Efisinu sigu conca a susu, a si biri cun saludi e, candu passat innantis a sa fonderia saludimia sa ziminera”.
Su modu beffianu de su gopai non fiat praxiu meda a Efisinu chi ddiat arrespustu: “Fostei arridi ma, ita saludus ia podi donai de fostei, chi in fonderia no ddu est mai passau, bandit a circai cardulinu coment at sempri fatu e lessit su mundu cument’est. Sa funderia no fiat logu po genti mandrona”.
Antonio Contu
© Riproduzione riservata