Su cucu cantadori est unu pilloni migradori

Su Cucu est unu pilloni migradori chi pigat su nòmini de su cantu chi fait e fait parti impari cun is cixareddas de su “cuncertu campagnolu” de s’istadi sarda

Is dìcius e is credentzas antigas no sempri funt funtanas de beridadi, antzis meda bortas ti portant a fai cosas foras de dònnia lògica. Custu contixeddu t’agiudat a cumprèndiri pròpiu custu. De seguru medas giòvunus e medas “citadinus” a su Cucu ni mancu ddu conoscint e prus pagu scint comenti custu pilloni bivit e comenti fait prexai o intristai sa genti.Su Cucu, est unu pilloni migradori chi pigat su nòmini de su cantu chi fait e fait parti impari cun is cixareddas de su “cuncertu campagnolu” de s’istadi Sarda; est fàcili a dd’intendi cantendi asuba de is matas, in is boscus fitus de ciuerxu, aundi est capassu de abarrai cantendi po oras interas, ma si est istreullau o stracu, o si bolit cambiai logu, su cantu podit durai scèti pagus minutus. Su Cucu, est unu pilloni conotu puru, poita abandonat is fillus e ddus fait adotai de atrus pillonis. Sa fèmina de su Cucu, ci ponit a iscusi is ous suus a fruciri aintru de unu niu fatu de atrus pillonis meda prus piticcus de issa, tipu Conchededdas de Moru, Griseddus, o Cherris e ddus fait crèsciri a “scroca”, frighendusindi de is fillus. Is Cuchixeddus a pena nàscius e candu si funt sistemaus in su niu, essendi prus mannus, ci fùlliant a foras is legìtimus fillus, bessendu issus meris abusivus de unu niu allenu e si faint sfamai “a sbafu” de cussu pilloneddu chi ddus at cun imbròliu ospitaus e fintzas a essi indipendentis bivint comenti de “fillus de ànima”. Su Cucu, po cussu, no tenendi impènnius familiaris, tenit meda tempus po cantai, de candu arribat in Sardigna in Martzu, finas a su mesi de Cabudanni, candu si ndi andat a svernai in atras Natzionis.Tzia Anna biviàt in bidda, in su bixinau de “Sa Spèndula”, teniàt quatru fillus mascus, su prus piticu fiat Antonellu, chi essendi s’ùltimu nàsciu, fiat puru su prus “cocolau” e su prus atèndiu. Tzia Anna fiat una fèmina tropu superstitziosa, po cussu medas cosas chi fadiàt, fiant cumandadas de legendas e credentzas popularis antigas, chi issa crediàt comenti de veras, e de totu custu fiat nàsciu custu fatu. Candu finiànt is iscolas, in su mesi de Làmpadas, is piciocheddus lìberus de impegnus de istùdius, circànt de s’ispassiai cun is pagus gioghitus chi in cussus tempus teniànt a dispositzioni, ma su giogu preferiu fiat cussu de andai in campagna, a papai mur’e arrù, pruna aresti, o pirastu o a furai cerèsia, oburu a spicai nius de is matas, o a cassai cadrallinas cun su viscu in is arrius. Antonellu e is amigus non andànt de certu a mari, poita fiat atesu e no nci fiant métzus e aici pagu conosciànt is bellas spiagias de Piscinas, de sa Costa Verde, o de Scivu e aici si passànt s’istadi in bidda in sa basca. Po si pòdiri fai su bànniu si andàt a su flùmini, in sa zona tra Arbus e Gonnosfanàdiga. Unu de is spàssius prus bellus fiat perou cussu de andai ne is satus a circai su Cucu, po dd’intendi cantendi e po ddi fai sa domanda: “Cucu miu bellu can ...